dinsdag 16 augustus 2011

Het duurt niet lang...

...Of er klinkt meer gestommel vanachter de bedsteedeuren. De deur van de bedstee waar het blonde meisje net uitkwam gaat open en de drie overgebleven kinderen strompelen uit bed, terwijl ze nog druk de slaap uit hun ogen wrijven. Tegelijkertijd klinkt ook vanuit de andere hoek van de kamer het geluid van kinderstemmen en ook daar kruipen drie kinderen hun bed uit. Ineens is de kleine ruimte bomvol en is het gedaan met de rust. Een waterval van stemmen en andere geluiden overvalt me. Dit ben ik als enigst kind niet gewend. De moeder is ondertussen druk bezig met het klaarzetten van kommen voor de pap en het geven van instructies aan de oudste kinderen. “Klaasje, help jij Pieter eens om zijn kleren aan te trekken en doe ondertussen zelf ook wat fatsoenlijks aan. Het is zondag, dus trek je goede goed maar aan. Kees, je bent toch niet van plan om in die kleren naar de kerk te gaan? Dat kan niet hoor, trek je netste en schoonste kleren aan, want vandaag is een speciale dag. Vader preekt voor het eerst vandaag.” Zo gaat het nog een tijdje door en ieder kind weet binnen de kortste keren wat hij of zij moet doen. Intussen denk ik na over wat ik zojuist heb gehoord. De vader is dus dominee en daarom nu niet thuis. Ik besluit even de drukte te ontvluchten en nadat ik mijn kom pap heb leeggegeten ga ik naar buiten. Ik hoor nog net dat de moeder me achterna roept: “Alsjeblieft, Willem, haal geen gekke dingen uit. Je hebt je nette goed aan. En denk om de tijd; over een half uur moeten we al weg!” Maar dat laatste hoor ik al haast niet meer, want een sterke windvlaag rukt de deur uit mijn handen en slaat hem dicht.

1 opmerking: