dinsdag 9 augustus 2011

Verbaasd kijk ik om me heen...

Dit kan toch niet? Dit is echt niet het bed waarin ik in slaap ben gevallen. Wat is er gebeurd? Langzaam dringt het tot mij door, dat ik in een andere tijdsdimensie moet zijn. De deuren van mijn bedstee zijn nog gesloten en in het donker kan ik niets zien. Maar ik voel en hoor wel, dat ik hier niet alleen ben. Verschillende ademhalingen wisselen elkaar af en af en toe klinkt er een licht gesnurk. Toch zijn het geen zware ademhalingen, dus ik vermoed dat het kinderen zijn met wie ik in bed lig. Heel voorzichtig open ik een bedsteedeur voor wat licht. Een waterig zonlicht schijnt door de kier naar binnen en ik tel minstens drie kinderhoofden. Zo te zien zijn ze nog erg jong. Hoe oud ben ik dan zelf? Ik bekijk mijn handen en schrik van de vuiligheid. Zwarte rouwranden hebben zich onder kleine kindernagels genesteld. Ik moet hard hebben gewerkt. Mijn handen zijn klein en ook de rest van mijn lichaam verraad, dat ik nog maar een jong kind ben. Hooguit een jaar of zeven. Een volgende ontdekking is, dat ik geen meisje meer ben, wat ik nog wel was toen ik in slaap viel. Verder zie ik vooral veel vuil en smerige kleding. Zou ik zonder wassen naar bed zijn gestuurd? Het ruikt ook niet al te fris in de bedstee. Maar wat wil je ook, met minstens vier ongewassen kinderlijfjes en even vieze kleren.

2 opmerkingen:

  1. leuk zeg, je eigen blog!! Ben benieuwd!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh dit klinkt al heel spannend,wat ik nu lees hier. Ik ben gelijk je volger geworden :)

    BeantwoordenVerwijderen