maandag 5 september 2011

Al dagdromend merk ik ineens...

...dat we een dorpje zijn genaderd. Groot is het niet, maar het voelt wel goed en wat mij meteen opvalt zijn de kleine huisjes en de ontzettend grote kerk. Het is gek, maar het lijkt net of de kerk met opzet torenhoog boven de rest wil uitsteken. Tegelijkertijd biedt het ook een soort bescherming aan de kleine huisjes die eromheen staan. Verder zie ik een bakkerij en een smederij. Winkeltjes kennen ze in deze tijd natuurlijk nog niet, maar ik herken de bakkerij vooral aan de heerlijke geuren die uit de deur naar buiten komen. en de bakkerskar voor het raam. Voor de smederij staat een aantal paarden. En hoewel het zondag is, is de smid wel druk aan het werk. De deuren van zijn werkplaats staan open en ik zie zijn bezwete hoofd opkijken als ons kleine stoetje langsloopt. Alle kinderen groeten de smid enthousiast, dus het zal wel een goede bekende zijn. Ik doe dus al even enthousiast mee en uitgelaten komen we bij de kerk aan. Meteen zie ik de gezichten van de kinderen veranderen van blij en vrolijk in serieus. Bij de deur staat de dominee en alhoewel ik begreep dat dit de vader van het gezin is, merk ik weinig herkenning. Hij begroet ons net als de andere kerkgangers en alleen de jongste strijkt hij even zachtjes over zijn hoofd. In de kerk schuiven we met zijn allen in een lange kerkbank. De voorste banken zijn al bezet door wat waarschijnlijk de ‘gegoede burgerij’ is. Met hoedjes op en chique pakken aan steken ze sterk af bij de rest van de bezoekers. Ik zit op de laatste plek van de bank, tegen het gangpad aan. Als ik naar links kijk, zie ik dat de kinderen van klein naar groot op de bank zijn geschoven, met de moeder naast het jongste kind. Het was nog niet eerder tot me doorgedrongen, maar blijkbaar ben ik dus de oudste. Dat brengt natuurlijk verantwoordelijkheden en verwachtingen met zich mee. Ik kijk nog even naar de achterste banken en zie dat de kerk tot de laatste plek toe gevuld is. Dan wordt de kerkdeur gesloten en staat iedereen op. Terwijl de dominee naar voren loopt, buigt plechtig zijn hoofd. De dienst zal zo wel beginnen, denk ik nog…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten